Serena's Blogs

Sced 487 -12-

serenaa — Wed, 30 May 2007 18:55:21 +0000

Tekrardan merhabalar…

Son derste gene ben yoktumm fakat bu hafta döndüğümde arkadaşlarımdan bazı oyunları anlatmalarını istedim.. onlar hakkında yorumlar yapacağım… (görmedim ama duyduklarımla…)

Öncelikle bizim grubun (Sunshine) oyunu çok beğenilmiş,çok sevindim.Konumuz kimyasal reaksiyonlardı.. Benim dahil olduğum grup çalışmalarında bir problemimimz vardı: Biz oyun tasarladığımızı zannediyorduk fakat aslında yaptığımız sadece aktiviteymiş.. Bunun üstesinden gelememiştik fakat grup arkadaşlarım uzun çalışmalar sonucu bu sorunun üstesinden gelmişler ve güzel bir ürün ortaya çıkarmışlar.Onları yürekten tebrik ediyorum.

bir de “Matem” adlı grubun oyununu dinleme fırsatı buldum.Parabol konusuna gayet iyi oturan eğlenceli bir oyun tasarlamışlar.Ebesi ve koşuşturması olan güzel bir oyun.Aynı zamanda eğitsel yönü de var :parabolün işaretinin ne anlama geldiğini ve tepe noktası tayininin nasıl yapıldığını çok güzel göstermişler.O oyunu oynamayı gerçekten isterdim…

Diğer izleyemediğim,dinleyemediğim ve en önemlisi oynayamadığım oyun tasarımlarının da çok güzel olduğuna eminim.Herkesin eline koluna sağlık arkadaşlar…

Kendinize iyi bakın..

Hoşçakalın…

Sced 487 -11-

serenaa — Wed, 30 May 2007 18:48:14 +0000

Bu haftanın dersinde ben yoktum,sunumların ilk başladığı ders… Aslında herkesin hazırladığı oyunları ne kadar merak ediyordum bir bilseniz… Dolayısıyla sunumlarla ilgili yorum yapamayacağım size ama onun yerine Lübnan’da yaşadığım bir anımı anlatacağım.

Ben aslında Lübnan’a ailevi nedenlerle gittim.Kuzenimin düğünü vardı.Ev kalabalık… Herkes giyinmiş, kuşanmış,hazır ve nazır bekliyoruz vaktin gelmesini… Biraz da erken hazırlanmışız… Oturuyoruz öylece… Aklıma birden bir fikir geldi… 2-3 hafta önce ders yapmaktan vazgeçip Ağaç Ev’e gitmiştik,masa masa oturmuştuk. Orda biz 7-8 kişi bir oyun oynamıştık (Kabaklı mabaklı)

- “Ektim biçtim tarlamda 3 kabak oldu..”

- “3 kabak olmaaaazzz!!!”

- “Ya kaç kabak olsun?”

- “5(!) kabak olsun”

- “5 kabak olmaaazzz!!” diye devam eden bir oyun…

Ben bunu ordakilere anlattım.Oradakilerin çoğu Türkçe anlıyorlar çünkü Türk televizyonu seyrediyorlar (maşallah benim bilmediğim dizilerden haberleri var…) O yarım yamalak Türkçeleriyle “3 kabak olmaz,2 kabak olurr” eğleniverdik,vakit geçirdik. Ama o ortamı görmeniz gerekti,12 yaşından 55ine kadar karma bir grup süslü insan kabak ticareti yapıyorduk.Ama siz sonuca bakın: eğlendik,vaktimizi geçirdik,tekrar çocuk olduk…

Herkesin içinde her zaman o büyümeyen çocuk duruyor.Ben kendi adıma her zaman o çocuğun dışarı çıkmasından yanayım.Benim hayat felsefem bunu gösteriyor..Ben böyle mutlu oluyorum…

Sevgiler…

Sced 487 -10-

serenaa — Wed, 30 May 2007 18:23:46 +0000

Herkese merhabalar,

Uzun süredir yoktum, çok zamansız bir yurtdışı gezisine dahil olmak zorundaydım. Gittiğim ülke de (Lübnan) internet kaynakları açısından malesef Türkiye’nin 1990′lı yıllarını aratmıyordu.Rüzgar esse,yağmur yağsa bağlantı kesiliyordu.Bİr de üstüne terör ve bombalar… Anlayacağınız orda bulunduğum 12 gün 2 blok yazımı gönderemedim.Şimdi sağ salim dönmüş olarak evimden rahatça yazılarımı yazacağım.

10. haftamızda ( sunumlar başlamadan bir önceki ders) hala grup arkadaşlarımızla tartışıp en verimli ürünü oluşturmaya çalışıyorduk.Ben tekrar burdan grup arkadaşlarıma çok teşekkür etmek istiyorum.Çünkü onların da iznini alarak ben sunuma katılamadım.( Sunum günü burada değildim)

O gün oynadığımız bir oyun hakkında düşüncelerimi paylaşmak istiyorum.Kocaman bir dikdörtgen oluşturmuştuk sınıfımızda be biri bir el hareketi yapıyordu sırayla herkes aynı yönde akıcı bir şekilde o hareketi iletiyordu.Aslında çok eğlenceliydi.Dikdörtgenin bir köşesinde bir yavaşlama oluyordu.Sonra tekrar hızlanıyordu ama her seferinde orda bir yavaşlama oluyordu.Hayalgücüm çok geniş heralde çünkü bu olay aklıma birşey getirdi.Hepimizi dikdörtgen bir tel olarak düşünürsek ve yaptığımız hareket de elektrik akımını simgelerse ordaki yavaşlama ordaki direncin fazlalığını gösterir.Böyle bir oyun fizik dersinde oynansa bir kısım yavaş hareket etse böyle örneklendirebiliriz. (Tabi sınıfta hiç yavaş hareket eden olmayabilir o zaman direnç çok azdır…)

Oyun oynamak güzel şey… İnsanın hayalgücü de gelişiyor

Sced 487 -9-

serenaa — Thu, 10 May 2007 19:08:39 +0000

Tatildennn sonra herkese merhaba,

Ben o coşkuyla geçen hafta blog yazmayı unutmuşum.Tüm benliğimle tatile girdim heralde.Ama geçen hafta üzerine söylemek istediklerim var.Öncelikle tekrar oyun dolu bir ders yaşadığımız için çok mutlu oldum.Özellikle Ağaç Ev’de uzun zamandır eğlenmediğim kadar eğlendim.O yarım saat bütün negatif enerjimi aldı götürdü.Nasıl mı? Tabi ki oyunla… El-koordinasyon oyunu oynadık,”kaç kabak olsun?” deyip saçmaladık ( ben walla her seferinde “5 kabak olsun” dedim,bilen bilir ) bib-bab-dab yaptık (ya da yapamadık…) Süperdi yani.. Sonra da çamurlu çimlerde eğlenip ayakkabılarımızı mahvettik (Ahmet arkadaşımız pantolonunu da mahvetti, en iyisi biz şükredelim bu kadarına)… Yangın çıktı,kıtlık oldu,deprem oldu yani başımıza gelmeyen kalmadı…Ama en önemlisi neydi biliyor musunuz? BEN ÇOK EĞLENDİM arkadaşlar ya… Hepinize çok teşekkür ederim

Sced 487 -8-

serenaa — Thu, 26 Apr 2007 20:38:48 +0000

Assessment…Aslında en başta düşünmemiz, en önem vermemiz gereken şeylerden biri… Amacımız bu çünkü.. Öğrenciye birşeyler öğretmek,vermek istiyoruz ve bunun karşılığında bu işi doğru yapıp yapmadığımızı görmeliyiz.Değerlendirme dediğimiz şey sadece öğrenciye yönelik değil aynı zamanda kendimize yönelik.Hem öğrenciyi değerlendiriyoruz anladı mı öğrendi mi diye hem de kendimizi değerlendiriyoruz ne kadarını verebildik diye… Bu hafta tasarlayacağımız oyunlarda kullanabileceğimiz değerlendirme yöntemlerini tartıştık.Oyun oynatırken bile bir değerlendirme var, çünkü oyunun içinde öğrenme var.O zaman oyunu kurduktan sonra değil, tasarım aşamasında değerlendirmesini de düşünmemiz gerekiyor.Bize verilen makalede oyunda olabilecek değerlendirme kriterleri listelenmişti. Farkettik ki hepsinin de gerçekleşmesini istiyoruz. Mesela, her öğrencinin oyuna katılımının aktif olmasını istiyoruz ya da oyunun kurallarına uyulmasını istiyoruz.Demek ki farkında olmadan değerlendirme yapıyoruz. Herhangi bir oyun oynanırken bile “mızıkçılık yapma” dediğimiz zaman oyunun kuralını bozan birine sesleniyoruz. Kriterlere göre oyunu bozuyor,düşük not alıyor,değerlendirmeden geçemiyor.

Ekip çalışması… Beyin fırtınası… Gruplar arası iletişim… Bence iyi gidiyoruz. Bu da bir oyun değil mi?

Sced 487 -7-

serenaa — Thu, 19 Apr 2007 19:03:50 +0000

Bir hafta aradan sonra herkese merhaba…

Öncelikle ben içimde kalmasın diye geçen hafta neden blog yazısı yazmadığıma değinmek istiyorum.Yazmadım çünkü hocam yazmayın dedi.Zaten birşey de yapmadık.Derse gelenler geldi,gelmeyenler ve geç gelenler çoğunlukta olduğu için hoca haklı olarak sinirlenip tepki niyetine ders yapmadı.Bazı arkadaşlar da (4 kişi sanırım) blog yazmışlar, birkaç kişi de tepki diye yazmamışlar.Şimdi ben birşey sormak istiyorum.Herşey iyi güzel,iki taraf da tepki gösterdi,bir şekilde anlaşmaya bağlandı (bu hafta herkes derse vaktinde geldi).Ben mesela Kadıköy’de oturuyorum ve Cuma günleri de sadece bu ders için okula geliyorum.Bu yapılan yazık değil mi? Ben herkesten (yurtta kalanlar veya yakında oturanlar) 1,5 saat daha önce yola çıkıyorum.Sınıfa giriyorum 15 dk. gelenleri bekliyoruz daha sonra ders tepki olarak yapılmıyor,iptal ediliyor. Bunu o gün de dile getirmek istedim ama içten içe hocaya hak verdiğim için birşey söylemedim.Ama bu hafta blog yazısı neden yazılmadı diyorsunuz.E hocam siz demediniz mi yazmayın,herkesi yazmış kabul edicem diye??? Ben şimdi hiçbirşey anlamadım ki…. Olan bana oldu , sonra neden yazmadın diye sorulan da ben oldum…

Neyse,bunları unutup güzel grup çalışmalarımıza başladığımız için memnunum.Birşeyler üretebildiğim zamanlar teorik derslerde olduğundan daha çok zevk alıyorum.Beyin fırtınası yapmak,birkaç kişiden aynı konu üzerine değişik fikirler duymak güzel oluyor. Umuyorum 2-3 hafta sonunda güzel bir ürün çıkaracağız.

Sced 487 -6-

serenaa — Thu, 05 Apr 2007 18:55:14 +0000

En sonunda bu hafta açıkhavada iple oyunumuzu oynayabildik.Aslında çok zevk aldığımı söyleyemeyeceğim.Bunu nedeni çok kalabalık olmamız olabilir.Oyunun zevkini çıkaramadım.Birkaç kişi ortaya döküldü,liderlik yapmaya çalıştı ve bence pek de başarılı olamadılar.Geri kalanlar oyunda pasif kalmayı tercih ettiler ve bence bunun da bir anlamı yok.Ya önceden konuşacaksın kimin liderlik edeceğine karar vereceksin,herşeyi o yönetecek, ya da bizim yaptığımız gibi birkaç kafadan ses çıkacak sen ne yaptığını bilemeden yana mı gitsem, öne mi gitsem,çiçeklerin üstüne mi çıksam diye düşüneceksin. Bence güzel değildi,ben zevk almadım.Bu biraz da derste söylenen bir cümleyle bağdaşıyor : “Birden fazla insan biraraya gelirse kaos çıkar.” Açıkhavada sesler duyulmuyordu. Oynamayan gruptan da sesler çıkınca gözlerimiz kapalı iyice debelenmeye başladık. Neyse uzun lafın kısası ben çok eğlenmedim.Ama gözlemlerime dayanarak diyebilirim ki en zor çıkartılacak şekil üçgendi.

Daha sonra sınıfımıza dönüp yeni gruplarımız oluştuğunda da bir kaos oldu.Sanki hepimiz anlayamadık ne yapacağımızı.Yarına birşeyler hazırlayıp geleceğiz fakat istenilenle paralel mi olacak yaptıklarımız bilemiyorum. Bunu hep birlikte yarın göreceğiz sanırım….

Yarın görüşmek üzere….

Sced 487 -5-

serenaa — Thu, 29 Mar 2007 15:29:12 +0000

Eveettt, bir hafta daha geçti.Bu hafta da birşeyler gördük,farkettik,öğrendik. Benim farkettiklerimden biri,henüz kendimizi ortada bir model oluşturacak kadar rahat hissedemememiz oldu. Sınıfımız kalabalık, dönem başından beri kaynaşma/tanışma oyunları oynasak da henüz beki de tek laf etmediğimiz ,ismini bilmediğimiz ya da hatırlayamadığımız insanlar var.Hal böyle olunca, çok da samimi bir grup içinde olduğumuzu düşünemiyoruz bence.

Bu hafta pek çoğumuz derste,yaptığımız etkinliklerde rahar değildi.70 kişilik bir grubun önüne çıkıp model oluşturamadık.İlk oynadığımız,dört köşe oyununda zaten bu 70 kişinin dördüne görev verilmişti.Bir problem yoktu.Çünkü onlar zaten seçilenlerdi,gönüllülük durumu yoktu.Yüzyüze dönük olduğumuz karede herkes daha gergindi,kimse çıkmak istemedi.Bunun nedenleri şunlar olabilir diye düşündüm :

Yüzyüze olmamız (sonuçta siz hareketleri yaparken herkes size bakıyor olacak)
Orijinal hareketler bulamamız ( en azından ardarda yaparken anında görüntü orijinal birşey bulamayabiliyorsunuz)
Ortam (70 kişinin belki yarısını tanıyorsunuz ama diğer yarısını da tanımıyorsunuz)

Aslında bunların hiçbiri bahane olmamalı… Çünkü bir de şu yönden düşünün : Hepimiz,ya bu sene ya da gelecek sene öğretmen olacağız. Bu ne demek? Siz zaten çoktan topluma örnek model olmaya baş koymuşsunuz demek.. Peki bu saate kadar aklımız neredeydi? Başımıza bunların geleceğini bilmiyor muyduk ya da düşünememiş miydik? İleride sınıf ortamında hepimiz 30-40 ya da 60 -70 küçük öğrencinin karşısında birer model olmayacak mıyız? Bizde şu ana kadar bu özgüvenin oturmuş olması gerekmiyor muydu?

Bir yerde bir eksiklik var demek ki… Daha önce de dediğim gibi belki bu büyük grubu çok da tanımadığımızdan ya da birbirimizle kaynaşamadığımızdan mı kaynaklanıyor acaba? Peki öyleyse ne yapmalıdır? Bence en kısa sürede ,yarınki derste bu kaynaşma işi hızla gerçekleştirilmelidir. Yoksa yaptığımız etkinliklerden zevk alamaz hale geleceğiz.

Aynı oyunu üç kişi yaptığımız zaman hiç bir zorluk çekmedik.Hatta biz üç kız sınıfın ortasında göbek attık.Yapacağımız hareketleri tanımadıklarımıza mı yaptırmaktan utandık acaba? Aynı kişilerin gözleri önünde göbek atabilirken neden onlara da attıramıyoruz? Çekiniyoruz birbirimizden,verecekleri tepkiyi bilemiyoruz…

Yaratıcılık konusuna gelince bence herkesin içinde kendine özgü yaratıcı duygular vardır.Fakat bazı kişiler bunu rahatlıkla dışarı çıkarabilirken bazıları içinde saklamayı doğru bulur.En önemlisi bizler için söyleyeceğim şudur ki eğer hepimiz birer öğretmen adayıysak yaratıcı duygularını,fikirlerini içinde saklayanlardan olmamamız gerekiyor.

Daha relax ve kaynaşık bir Cuma dileğiyle…. Sevgiler….

Sced 487 -4-

serenaa — Wed, 21 Mar 2007 20:43:24 +0000

Herkese Merhabalar,

Bu hafta neler yaptığımızı düşününce sanki bir eksiklik vardı dedim.Bu hiç açık havaya çıkmamamızdan kaynaklanıyor mu bilemiyorum.Alıştım belki de dışarıda oyun oynamaya, garipsedim yapmayınca.Ama bu haftaiçi başka bir sınıfın ağaç evin çimlerinde oyun oynadıklarını gördüm demek ki sırf biz değildik uyarı alan.Onlar da bizim geçen hafta oynadığımız (yarım kalan) gözleri bağlı ipi tutarak üçgen oluşturma oyununu oynadılar,onları seyrettim.Baya bir uğraştılar ve tam olarak üçgen demesek de öyle birşeye benzedi

Neyse,bu haftaya gelince baya uzun bir giriş konuşmasından sonra ilk etkinliğimizi yaptık.Kesişen üçgenler ve ortak özellikler… Bence gayet başarılı bir kaynaşma etkinliği.Ben bile yakın arkadaşımın bilmediğim özelliklerini öğrendim.Ayrıca başka bir arkadaş edindim.Sonuçlar okunurken de çok eğlendik,keşke zaman olsaydı da hepimiz okuyabilseydik… (Hocam bu yüzden çok uzun giriş konuşmaları yapmayın olur mu? )) )

Daha sonra ebelemece yaptık ki bu da güzeldi,hareket ettik,ısındık ama aslında hiç hareket etmeyen bir arkadaşımız kazandı.Oyunun amacı hareket mi etmektir? Kazanmak mıdır? Bu bir çelişki midir? Buradan çıkarılacak sonuç : Oyun da olsa en önemli şey kafayı çalıştırmaktır. (Sen niye kendini ortalara atıyorsun adam ebeleyeceğim diye? Bak millet durduğu yerde rekor kırıyor seni ikiye katlıyor… Hiç yaniii……)

Ortak özelliği bağırıp milleti yanına toplama oyunu da güzel olacaktı eğer biz becerebilseydik… Sanırım herkes kavrayamadı oyunu ya da hızlı hareket edemedi ben daha zevkine varamadan hocamız yerinize oturun dedi.

Günün bombası bence en son yaptığımız şekillerdi (2 A4 kağıdından)… Herkesin ne kadar yaratıcı olabileceğini farkettim.Mesela bir yarasa modeli vardı ( ya da ben onun yarasa olduğunu sandım) bayıldımmm.Tabi bu iş hem yapanın hem de bakanın yaratıcılığına kalmış birşey ama çok zevk aldım diyebilirim.Ben şahsen o gün o dersten sonra eve gelip ütü yapacağım için gayrı ihtiyari ütü şekli çıkarıvermişim (bilinçaltı heralde).Neyse ki birkaç kişiye hitap edebilmiş bu ve yorum kağıdıma “ütü” cevabını verebilmişler.Bence bu her okulda her düzeyde yapılmalı,çok farklı ve çok yaratıcı şeyler çıkacağına eminim,böylece öğrencilerin bilinçaltlarına da inebiliriz ya da en basiti psikolojik bazı semboller bulabiliriz bunlarda.

İleriki derslerde tekrar eğlenmek ve zevk almak üzere…. Sevgiyle kalın….

Sced 487 -3-

serenaa — Tue, 13 Mar 2007 21:24:33 +0000

Bu haftaki dersimizin başında öğretmenliğin gerektirdikleri üzerine tartışmıştık. Hatırladıklarım ve aklıma gelenlerden bazıları şunlar : özveri,sabır,bilgi,model olmak…. Sürekli vermektir öğretmenlik , en güzeli de çıkacak ürünleri toplamaktır. Sürekli model olmaktır insanlara,kişiliğiyle,görünümüyle.Sorumluluktur öğretmenlik,hayat boyu taşıyacağınız.Sevmeden yapılamaz.Bir de “öz” kavramından bahsetmiştik.Öz nedir? Özü itibarı ile aynı görünen şeyler farklı olabilir mi? Mesela not vermeden bahsettik.Not vermek eğitimde bir araçken ,şimdilerde amaç haline geldi,özünü kaybetti.Bu hafta yaptığımız uygulamalarda –yaşanan aksaklıklardan olsa gerek- geçen haftakiler kadar zevk alamadım.İlk oyunumuz zincir ebelemede eğlendik.Bir kere ebelenmeden önce de oynuyorsun, ebelendikten sonra da… Yani oyundan hiçbir zaman diskalifiye olmuyorsunuz, sürekli oyundasınız.Grup çalışması yapılırsa daha etkili olabilir yani bir lider seçilebilir ve onun yönergeleri çerçevesinde hareket edilebilir,böylece daha etkili olur.Sınıf içi tartışmalarımızda en çok ilgimi çeken yorum “ebelenenin zinciri kırıp kaçabilme olasılığı” idi. Ama kimse yapmadı bunu. Kaçan bireysel iş görüyordu,kovalayan da grup çalışması yapıyordu. Demek ki hepimizde bir güven duygusu oluşuyor eleleyken.Daha sonraki oyunu bitiremediğimiz için üzerine konuşamadık.Türkiye’nin en iyi üniversitelerinden biri olan Boğaziçi Üniversitesi’nde bile böyle bir olay yaşadığımıza göre herhangi bir ilköğretim okulunda ya da lisedeki basmakalıp eğitim sistemini yadırgamamız gerekir.Halen Eğitim Fakültesi bünyesinde bulunan, ünvanları ne olursa olsun haddinden fazla “davranışçı” öğretim üyelerinin, yeni yapılandırmacı eğitim sistemini araştırıp incelemelerini öneriyorum. Dersin sadece dört duvar arasında olduğunu düşünen bu insanların, kendileri gibi düşünmeyenlere karşı saygılı olmaları gerektiğini düşünüyorum.Hele hele uygulanmakta olan bir dersi bölüp, olumsuz müdahalede bulunmalarını da kendi ünvanlarına yakıştıramıyorum. Umuyorum böyle bir tatsızlıkla bir daha karşılaşmayız yoksa “dersimizi gereğince yapamıyoruz” diye greve başlayan ilk öğrenci topluluğu biz olacağız sanırım.